Λέξεις..

Mέτρησα τα ερείπια

οι μεγάλοι δρόμοι,

οι μικροί άνεμοι

λυπημένοι στρατοί

πολύψυχοι, μόνοι

φροντίζουν τα χαλάσματα

ακοίμητοι ριζώνουν

σε πέτρινες θάλασσες

Ο χρόνος γέρνει         

μαζεύει οδύνες, 

καμπύλα οράματα

μαρμάρινες  επιγραφές

μνήμες , σιωπές ολόφωτες

γαλάζιες λέξεις

χωρίς ηλιαχτίδες

και συγγένειες

λέξεις θεότητες

οπουδήποτε  πεσμένες

στο μέλλον, στα όνειρα

στην ανάερη πόλη

απελπισμένες, λογικές

ελάχιστες..

στη σκιά του τοίχου

ανοίγουν μικρές χαραμάδες

 Ποιος αποφάσισε τις λέξεις;

δεν μπορώ να θυμηθώ

το τίποτα της συμφοράς

ένα λάθος αθώρητο

δεν ξέρω..

 Γεμάτος χρόνια συλλογιέμαι

 την άφαντη λάμψη

της ερήμωσης

την ερημιά της  απουσίας

 το θάνατο 

που γίνεται γηρατειά

και τη ζωή

απομεινάρια σε φωτογραφίες

διανύοντας το τίποτα

σ’έναν αιώνα

ή μια στιγμή

αντίκρυ στις εικασίες

και τα δειλιάσματα

φεύγω ακίνητος

ντυμένος χαρμόσυνα

μια μικρή αγκαλιά

ή μια λέξη ..

ατάραχη

σαν τη νύχτα

που δεν κατάφερα

να σβήσω..

Μικρά οράματα…

Διαβάζω μετατοπίζοντας τις λέξεις

να βρω αυτά που υπολείπομαι

Χαράζω μικρούς ήλιους

ικετεύοντας τα καλοκαίρια

Αλλάζω κατεύθυνση

φορώ τα όνειρά μου

και τρελαίνομαι

Σπρώχνω το φως να προσπεράσουν

οι λάμψεις

Ζωγραφίζω ακρογιάλια

να περπατούν οι θάλασσες

Μ’ ένα γλυκό τίποτα αγάπης  

συναντιέμαι

Με χέρια ανοιχτά

υπέρθυρα υψιπετώ

αιωρούμενος  στο πάτο

Σκύβω ν’ αγγίξω τη σιωπή

να αντιστρέψω το κενό

να μεγαλώσω την ανατροπή

να σβήσω την ανταύγεια του πλούτου

Λευκό γαλάζιο με υποδέχονται

πάνω στους βράχους

Φουντώνουν οι αέρηδες

στα μάτια ο θυμός

βιάζεται να μεγαλώσει 

το κρύο ν’ ανθίσει αστραπές

και το μυαλό

να θυμηθεί τις συλλαβές

που λησμονήθηκαν

Αβέβαιος

σηκώνω τα βήματά μου

το φόβο να πλαγιάσω

Αν κρύβεις απόγνωση

σήμερα γιορτάζουν όλα αυτά

που σε δακρύζουν

Όλα αυτά

που σε βαραίνουν ανάλαφρα

Οι μάρτυρες , το άδειο σπίτι

η ολομόναχη ηλικία

η ολάνοιχτη ελπίδα

Τίποτα πια δεν μπορεί να σε εξουσιάσει

μήτε αυτή η φτώχεια

της λύτρωσης

Παλινδρομήσεις

Ζούσαμε στην περιοχή Ακαδημία Πλάτωνος,οδός Φαίδρου, σένα υπόγειο από ‘κεινα που τα νοικιάζεις σήμερα στην Αθήνα με  ογδόντα ευρώ το μήνα, μόνο η είσοδος έβλεπε στο φως από την πλευρά  του δρόμου ,δεν βγαίναμε έξω ,η κρεβατοκάμαρα ήταν άνευ παραθύρων, εντελώς τυφλή ,μια μεγαλη στόφα ζέσταινε τον χώρο και τον τροφοδοτούσε φως με την λάμψη της φλόγας της, ηλεκτρικό κομμένο. Έγκλειστοι από τον φόβο του ιδιοκτήτη ,αφραγκία ,ατολμία και θλίψη.

Θέαμα είχαμε τις  σκιές μας στον τοίχο,αλλοτε κανονικές κι άλλοτε τρομακτικές καθώς ένα χέρι ή ένα κεφάλι όπως έπαιρνε το σχήμα του στον απέναντι τοίχο λάμβανε διαστάσεις τρομακτικές και χτυποκαρδουσαμε.

Αυτο κάναμε όλη μέρα, παρατηρούσαμε τις σκιές μας στον τοίχο να ζουν ν’αγριεύουν να ξαποσταίνουν ,ακούγαμε και τον αντίλαλο από τα φορτηγά η τα λεωφορεία που περνούσαν στη Λένορμαν,  ο ήχος αυτός γινόταν μερικές φορές η φωνή των σκιών.Συνήθως νοιώθαμε σα να μην ήμαστε  εμείς εκεί ,οι σκιές ζούσαν  εκεί μέσα ,αυτές μιλούσαν και σάλευαν, αυτές βολευοντουσαν μια χαρά  στο σκοτάδι.

Δεν πολυμιλούσαμε μεταξύ μας,ξεχασαμε ότι παλιότερα ειμασταν φιλοι και τι φιλοι,αδερφια σχεδον,τώρα  παρακολουθουσαμε τις σκιές υπομονετικές, αυτές μαλλον ηξεραν καλυτερα τι επρεπε να γινει.

Μια καλή μερα που σταματησε το κρυο πηρε καποιος την αποφαση να να βγει εξω ξεχνώντας το φοβο του σπιτονοικοκυρη που σιγουρα θα παραφυλουσε εξω ν απαιτησει τα ποιος ξερει ποσα ενοικια

Προσπαθω να θυμηθω ποιος την πηρε αυτή την τολμηρη απόφαση αλλα δεν τα καταφερνω ,ημουν εγω ,ηταν άλλος μου διαφευγει ακομα και σημερα.Αυτο που μπορω να πω είναι ότι μόλις ανοιξε κι αντικρυσε το φως εξω ,ενοιωσα ένα τεραστιο πονο ,πονο όχι μονο στα ματια και στους μυς αλλά πόνο που πήγαινε βαθειά  ,μέχρι το κόκκαλο της ψυχής, ποιας ψυχής?.

Από την ανοιχτή πόρτα ακουγαμε τις φωνές του νοικοκύρη και τον άλλο τον δικο μας να γελαει και να κλαίει μαζι και να του λεει «ασε με να το σκεφτω» ,»δωσε μου μια διορία να το σκεφτώ» και να γινεται η φωνη του αλοιώτικη απ το βούισμα των λεωφορίων και των φορτηγών ,η φωνη του αλλαζε οσο βρισκόταν εξω παρ’ολη τη δυσκολη κατασταση με τον ιδιοκτητη ν απαιτει τα χρωστούμενα ,αυτος ολο και επαιρνε ένα ανοιχτό χρώμα, επαιρνε χρώμα στη φωνη του και τον θαυμαζα ,που αμυνότανε και γλυκαινε σαν ανθρωπος, «ασε με να το σκεφτω «ελεγε και ξαναλεγε κι αυτό γινότανε ολο και πιο γλυκό κι αταραχο.

Μετα τα ειχε το θρασος να πει στον ιδιοκτήτη να τον αφησει ν ανεβει απ τη σκαλα της πολυκατοικίας στην ταρατσα,εμείς από κάτω πότε στηναμε αυτι να τον ακουσαμε πότε προσηλωνόμασταν στις σκιες στον τοίχο να κουρνιάσουμε στην ασφαλεια τους.

Στο τέλος βγηκαμε ολοι εξω απ’τη σπηλιά μας,ωχ μανα μου τι δυσκολο είναι αυτό να πρεπει μετα απο τοσο καιρο να δεις δεντρα παραθυρα, καρεκλες κόσμο σε μια πλατεία,ωχ μανα μου τι δυσκολο είναι να δεις αυτό που είναι η ανοιξη ,επικινδυνη,τραχεια ,αγριεμένη να σε περιτριγυριζει και να μην υπαρχει σκοτεινη γωνία να ξεφυγεις,ενα φως δηλητηριο,μια γευση  απειλητική,μυρωδιες βίαια απωθητικές, εντονες,τεντωμενες .

Ο αλλος μας ελεγε  γελάστε ,παμε πανω στην ταρατσα ,τη νοικιασα κι αυτην απο τον ανθρωπο,υπεγραψα γραμματιο,παμε να το γιορτάσουμε πέρασε η κρίση,γελαστε,ξεζουζουνίστε.

Ανεβήκαμε τις σκάλες,ξαπλωσαμε στην ταρατσα,που ν αντεξεις τοσο φως,πρεπει να βρουμε δουλεια .πρεπει  να φορεσουμε ρουχα πιο συμαζεμενα ,πρεπει να βρουμε γυναικες ,πρεπει να παμε στο γιατρο,να παμε σινεμα,πρεπει να αγορασουμε εφημερίδες,πρεπει να παρουμε ταξι,πρεπει να δουμε την ακροπολη,πρεπει να θυμηθουμε.

Ο σπιτονοικοκύρης ηταν σε μια γωνία κι εκλαιγε,το θυμαμαι μια χαρα αυτο το γοερό του κλάμα ,γιατι κλαίς τον ρώτησα,παρόλο που δεν ήξερα ελληνικά,αυτος μη σταματώντας το κλάμα του με φιλησε δυο φορές στα μαγουλα ,κατέβηκε κατω να ειδοποιήσει την υπηρεσία παρανομων μεταναστών.

Καινούριο Παιχνίδι

Το καινούριο μου παιχνίδι είναι να βουτώ στη μνήμη

Ταξιδεύοντας μες απ τα σκοτάδια στην πατρίδα μου, στο κατεβασμένο παράθυρο του τρένου ακουμπισμένος να κλείνω το μάτι στη λιακάδα, ζαλισμένος από ένα ξανθό κεφάλι, πιπιλίζοντας βαρβαρισμούς λίγο πριν ακουμπήσω το χέρι μου στο καυτό πεζούλι, κραδαίνοντας το ξύλινο σπαθί μου λίγο πριν καβαλήσω το μισοσπασμένο ποδήλατο, στα πρόθυρα της τρέλας, ερωτευμένος με την έκσταση της, εκείνο το πρωί γυμνός περιοδεύων, φανατικός νεοφώτιστος λίγο πριν τη διαδήλωση, ξανά γυμνός νεοσύλλεκτος, στα βράχια πριν την έκρηξη μου δίπλα στα μακρά τείχη, το βράδυ εκείνο πολύ μακριά γυμνός πάλι με το ορμητικό ποτάμι μπροστά μου, σαν νύχτα, εμπύρετο πάθος, στέρηση, μακριά από μένα, με όλους εκείνους που ήθελα και δε μπόρεσα, μια νύχτα να κοιμάμαι δίπλα στο άλλο ποτάμι, να ερωτεύομαι στην πράσινη θάλασσα, ν´ ανεβαίνω στο λόφο μέρα μεσημέρι μόνος, καταμεσής του δρόμου που κυλάει, άλλο μαύρο ποτάμι, Χαυτεία, εκστατικός τρεις ορόφους πάνω από τη βουή του πλήθους, δακρυγόνα, μάθημα γαλλικών πίσω απ τη συμμαθήτρια, με όλους τους ανεκπλήρωτους, εκείνη τη μέρα με κοίταξε στο λεωφορείο όταν γύρισα ενώ πριν…, το ομορφότερο βλέμμα, γύρισα το κεφάλι μου απ’ την άλλη περήφανος για το κατόρθωμα μου και μ´ εκδικείται μέχρι σήμερα πικρά, θύμα απάτης και πάλι διωγμένος, στην τσέπη το λαχείο, τη μέρα που σκεφτόμουν την άλλη και τη μέρα που σκεφτόμουν αυτή, να περιμένω το τηλέφωνο για να αρπαχτώ απ τη ζωή, στη σκοπιά τη νύχτα, ελπίζοντας, λίγο πριν την απελπισία, ψάχνοντας τα ίχνη μου στο χώμα, το πρωί στο σταθμό και το βράδυ στο τρένο, τη νύχτα πάλι στο τρένο με καπνό κι’ αλκοόλ, στην παραλία με κομμένη την ανάσα, στις τελετές και στα νοσοκομεία, λίγο πριν πάμε στην εξοχή και να σφύζει η ζωή ενώ δεν έπρεπε…, εκεί που είδαμε το μαύρο σκυλί που ήταν μαζί μας όλο τον καιρό, εμείς το ταϊζαμε, στο δρόμο με τις αναμμένες εφημερίδες, πίσω από τους θάμνους και μέσα στον κόσμο, ανακαλύπτοντας τον κόσμο και αποδεχόμενος τ’ ανομολόγητα και πάλι μπροστά στον καθρέφτη, πίσω στην πατρίδα, εξωραΐζοντας τα πάντα.

Το καινούριο μου παιχνίδι είναι να βουτώ στη λήθη

Παράσημα

Υπάρχουν έρωτες που φέρουμε ως παράσημα
κι άλλοι που στέκονται σαν ύποπτοι λεκέδες
ένδοξοι αμφότεροι στην τελείωση της στιγμής τους
όσο το ίχνος της αναπνοής μας στην άμμο

Και τώρα αγαπημένοι μου,
εφόδια πολύτιμα στην κρύα νύχτα
δικαιώνονται όλοι στα όνειρα μας
βασανίζοντας τις δικαιολογίες μας

Μελαγχολικά νιάτα, θυμωμένα γηρατειά

μικρός ξιφομάχος

Είδα ενα ονειρο πως ημουν ο μικρός ξιφομάχος ,με τη ρομφαία της στοργης στο χερι κι επρεπε να πολεμησω γι’αυτην την στοργη,ειχα βγει στους δρομους κι ημουν ικανοποιημενος και πληρης ,κι ας χιονιζε κι ας έβρεχε κι ας πλημύριζε απονιά και μίσος η Αθήνα . Θα βγαινα εξω τη νυχτα να τα παλεψω τα άδικα οπου τα εβρισκα,να περιπολώ για τους απελπισμενους ,τους δεμένους,τους πολύ απελπισμενους ,τους πεταγμένους στα σκουπίδια.Λεει δεν ειχα στο μικρο μου σπιτι ούτε έπιπλα ουτε καθρεφτες,δεν μ’ενοιαζε πώς μοιαζω, μονο να κοβω δεσμα με το σπαθι μου,να χώνομαι μπροστα στον κινδυνο και να τα καταφερνω .
Κι ειχα επισης μεγαλη αμνησια, δεν ηξερα ποιος ειμαι (αυτο καθολου δεν ηταν ενοχλητικο), ειχα εναν αδιορατο φοβο για τους καθρεφτες (..αυτοι ισως ηξεραν κι εγω δεν ηθελα να ξέρω;)
Παλευα λοιπον τις νυχτες κι εσκιζα με το σπαθι μου τα μαυρα σκοταδια, χαμογελούσα ,αγρίευα,ένοιωθα ματαιο τον φόβο η τον τρόμο, μεχρι που εχόμαστε σ΄εκείνο το βράδυ στην Ιπποκράτους ,σ’ενα καφενειο , ειδα δυο παλιούς γνωστούς σ’ενα τραπεζι ,δεν θυμομουν ονοματα ,με κοιταξαν δεν με χαιρετησαν,στον μεσα τοιχο του μαγαζιού υπηρχε καθρεφτης κι ειδα τον εαυτο μου,
πώς τρομαξα..,προσωπο ακατεργαστο και θηριωδες.Πώς η αγαπη που εξασκω δεν φαινεται στο προσωπο μου? Γιατι να μοιαζω τοσο μ’αυτους που θελω ν’αποκρούσω?

Η εξουσία της καθαρίστριας

Μπορεί να φορέσει ένα καλσόν, αν θέλει,
από ‘κείνα που έχουν μια κατακόρυφη ραφή και
κόβει τη γάμπα στα δύο,
μπορεί, αν θέλει,
ν’ αφήσει ν’ αχνοφαίνεται τούτο το καλσόν
κάτω απ’ τη στολή εργασίας.
Όπως, επίσης, μπορεί, κάτ’ απ’ το καπέλο της
να πετάξει μια τούφα αδέσποτη,
να σκανταλίζεται η ανταύγεια η ξανθή
με τα νέον και τα βλέμματα.
Μπορεί, αν θέλει, να συγχωρήσει το θαμώνα
για το τσιγάρο που πέταξε κάτω,
μπορεί να μην πει τίποτα,
μπορεί να χαμογελάσει,
μπορεί να πει ένα «δεν πειράζει»,
όλα τα μπορεί,
όπως, επίσης, μπορεί
δια της σιωπής της της αέναης
να γραπώσει στον κόρφο της όλες τις τύψεις
για τα πεταμένα τσιγάρα του κόσμου.

Μπορεί να γίνει αόρατη, αν θέλει,
μπορεί και να φορέσει το Chanel,
να σου θυμίσει νύχτες στο Capri,
χλιδάτη να γίνει, μπορεί,
όσο κι ανασφαλής για το έργο που επιτελεί,
όσο και διψασμένη να αποδείξει
τη χρησιμότητά της.
Μπορεί, αν θέλει, ν’ ασπαστεί του σιναφιού της
τη δόξα
κι ευγενικά πολύ, προσεκτικά πολύ
να σβήσει του διαλείμματος την κάφτρα
στο τασάκι.
Όπως μπορεί, εξίσου εξουσιαστική
να το πολτοποιήσει με την παντόφλα της
στο μόλις καλογυαλισμένο πάτωμα.
«Δε βαριέσαι», ίσως να πει,
«εγώ θα το μαζέψω».

Στον πάτο του καθρέφτη

Έτσι άρχισε κάποτε
έτσι είναι να τελειώσει
ρωγμή μες στον καθρέφτη μου
σχισμή στο γκρίζο τοίχο

Καρφί πάνω στο μάρμαρο
στη θολωμένη εικόνα
με ιδρωμένο φόρεμα
όλα υποτιμημένα

Από το χέρι μ’ έπιασες
και μπόρεσα ν΄αντέξω
τα όνειρα μου τα θαμπά
στο βάθος του καθρέφτη

Εκεί ήτανε οι ήχοι τους
οι ιδέες, το κορμί σου
ήτανε κι οι σημαίες μας
χόρευαν όπως τότε

Κι οι άλλοι μας κοιτούσανε
γιατί ήτανε δικό μας
το καλοκαίρι που έβαφε
στην άκρη το πεζούλι

Ύστερα ήρθανε βροχές
και ξέβαψε ο τοίχος
που έγραφε τα συνθήματα
στραβά κι απατημένα

Και ήταν που είδα τις σκιές
να φεύγουνε μαζί τους
για ένα πανέρι ψέματα
που έμοιαζε στη ζωή μας

Εγώ δεν είχα πρόσωπο
να τους γυρίσω πίσω
καθόμουνα και μέτραγα
τους χτύπους στο λαιμό μου

Δεν είχα πως να κοιμηθώ
και πούλησα εμένα
για ένα μέτρο ύφασμα
γκρίζο και λερωμένο

Υστερα φώναξα παντού
το ανόσιο έγκλημα τους
κι όλοι μαζί εκάμαμε
πως τρέμαμε από φρίκη

Γιατί πια δεν μας τρόμαζε
η απαίσια η μορφή τους
και το φριχτό μας πρόσωπο
στον πάτο του καθρέφτη

Συνάντηση εν Αθήναις

Από το κίτρινο αυτοκίνητο, τριμμένα παντελόνια μ’ έντονη αποφορά, με φέρανε με μάτια διάπλατα
στα πεζοδρόμια που είχανε περπατήσει εκείνοι και νόμιζα τότε μόνον αυτοί.

Ύστερα τους είδα να περπατάνε κι αυτούς και τους άλλους αντίθετα
και απορούσα πως τολμάνε να περπατάνε εκεί που είχανε περπατήσει εκείνοι πρωτύτερα.

Πόθησα να την κατακτήσω στις μεσημεριάτικες γειτονιές με μισόκλειστα μάτια
και στα κρύα πρωινά σκουπίζοντας τη μύτη που έτρεχε με την ανάστροφη του παγωμένου χεριού.

Άκουσα τις φωνές του οργασμού της σε παράθυρα, με λερωμένα σεντόνια και οξειδωμένους καθρέφτες
και κάτω από δεντράκια, σε κατουρημένες γωνιές και υπόγεια.

Από τα ίδια παράθυρα άκουσα πρώτη φορά το υπέροχο ήχο του ποταμιού που ξεχείλισε εκείνο το βράδυ.
Την είδα νέα να μου κρατάει το χέρι τρέχοντας στο στενό της ασφυξίας. Την ερωτεύτηκα.

Έκλεισα τα μάτια και τις ρωγμές σκέπασα τους διάφανους τοίχους. Έκλεισα τη μύτη στις εκκρίσεις της.
Συνήθισα το βλέμμα του θηρίου. Το ανέθρεψα.

Την ξαναείδα φτιασιδωμένη γριά πουτάνα να μου χαμογελάει φριχτά
σαν να ξαναβρήκε δικό της άνθρωπο, γιό και πελάτη και αφέθηκα να με ρουφήξει η άβυσσος της.

σημαδούρες

Αναθεώρησα. Άπλωσα τη φάτσα μου στα σύρματα και πήρα βαθιά ανάσα. Πήρα 10 μέρες άδεια…

Εκείνη τη μέρα, διαδρομή Πύργος-Τρίπολη. Συναντηθήκαμε όπως κάθε βράδυ. Ακολουθήσαμε το μαύρο σκυλί ανάμεσα στις λάσπες και καταγράφαμε τα εμπόδια ένα ένα. Στο μεταξύ καπνίζαμε, κλωτσούσαμε πέτρες και μιλάγαμε, λίγο αμήχανα για τα παλιά. Το μυαλό να τρέχει αλλού κι η καρδιά σφιγμένη αλλά συγκεντρωμενη με πάθος στην επιβίωση της. Συνεχίζαμε.

Είχαμε ακόμα καμια τρακοσαριά και δάκρυα που δε θα βγαιναν. Ψιλόβρεχε μα έκανε ζέστη. Του είπα για τη συναρπαστική μέρα που σε γνώρισα κι αρχισα να ζω αφήνοντας κομμάτια όλόκληρα του κόσμου να πεθάνουν. Που στεκόσουν εκεί σα σημαδούρα στο πέλαγο. Γιατί δε γινόταν αλλιώς.

Έχω κι αλλού να προλάβω. Του δωσα χαιρετίσματα.

Η στιγμή χωρίς εσένα..

Γέλια , φωνές… στα ανοιχτά παράθυρα

φυλακισμένα χαμόγελα

 

Όχι δεν θα φύγω πάλι

Καμιά παρόρμηση απόγνωσης

Δεν θα με διώξει

Θέλω να σας έχω μάρτυρες

Όταν θα οραματίζομαι τη λάμψη

απ’ τις αστραπές

όταν θα συνεχίσω να περπατώ…

πέρα απ’ την άρνηση και την αδράνεια

στη θύελλα και στη καταιγίδα

μες τις χαρμόσυνες αποχρώσεις του μωβ

ανάλαφρα

όμοιος με τον άνεμο

σε μια ευθεία καμπύλη που δεν θα υποκύπτει

σε καμιά λογική

 

Το άλλοθί μου θα ‘στε εσείς

Ο σπασμένος μου καθρέφτης

Για να πετάξω ψηλά

Θ’ ανασηκώνω αργά τα μάτια

και θα καθρεφτίζομαι

σαν μια στιγμή ξεχασμένη

που γύρισε πίσω να στοχαστεί

όσα δεν κατόρθωσε ν’ αλλάξει

το σώμα μου δεν θα λυγίσει για κανένα

θα μεγαλώνω τις λέξεις με χαμόγελα

να φτάνουν τα όνειρα σας

κι’ αν σε πολλά έχω απατηθεί

για ένα είμαι βέβαιος

ότι έχω μέσα μου είναι δικό σας

ο ήλιος, η αθωότητα, το φώς,

η θάλασσα, η ζωή που βαθαίνει

 

ναι στ’ αλήθεια

ότι  αγαπώ υπαγορεύει τη θέλησή μου

αναπαύεται μέσα μου

πάνω από λάθη και αμφιβολίες

σαν όμορφη σκιά που γαληνεύει το ανεξήγητο

τίποτα το περίεργο δεν υπάρχει

ο άνεμος , το ύψος

το μονοπάτι προς το φως

το ανοιχτό πέλαγος

μπροστά σε μια ηλιόλουστη άκρη

η στιγμή που ξαναγεννιέται

χωρίς  εσένα…

 

 μείνε εδώ να νοιώσεις την απόλαυση

η εξουσία της ζωής συνεχίζεται…

 

το εκει της Αθήνας

τουριστικός οδηγος:
Μην εισαι τοσο σιγουρη για το εκει,μην το παρεις σαν σχολικη εκδρομη και συννεφα που αλλαζουν σχηματα και τι χαρα και τετοια,δεν ειναι μονο χαρα το εκει ,το εκει ματωνει το δακτυλο που το αγγιζει,το εκει ποναει,εσενα ποναει,το εκει δεν το ξερεις,ισως δεν θα το μαθεις,δεν θα το μαθεις ποτέ,ενα ποτέ σαν αστυνομικος που σε γραφει για υπερβαση ταχυτητας,ενα ποτέ πετρινο και ληστρικο,ενα ποτέ σαν γκρεμος απο εφιαλτη.
Σου λεω λοιπον να προσεχεις και να μην μας κοκορευεσαι για τις βολτιτσες σου τις τσαρκες σου στου εκει τα βοτσαλακια,εχει φιδια,εχει δοντια,εχει και χαμογελα που τα θες ,το ξερω ποσο τα γουσταρεις εκεινα τα χαμογελα,εκεινες τις φασεις στο εκει, αλλα  μαλλον θα ματωσεις.
Δεν μου ετυχε ουτε μια φορα να μη ματωσω ,οσες προφυλαξεις κι αν πηρα,οσο κι αν προσπαθησα να προβλεψω,κολλησα σαν πεταλιδα στο βραχο και καηκα,εκδιωχτηκα,εξεπεσα,τα βρηκα μπαστουνια με το εκει.Μου απαιτει τοση ενεργεια,τοση καλοσυνη,τοση ταπεινοτητα,τοση ειλικρινεια,τοση εξυπναδα,τοση κομψοτητα,τοση..δεν θα τα βρω ποτε ολα αυτα μαζι.
Φανταζομαι ποτε-ποτε ενα εκει ανευ,ενα εκει 2% ,ενα εκει διαιτης ετσι για να ξεγελιεμαι,ομως αυτο δεν ειναι εκει,ειναι ενα μασκαρεμενο εδω.
Τι να σου πω τωρα ,συμβουλες δεν κανει να σου δωσω καλη μου περιηγητρια αλλα χρονια τωρα με θυμαμαι να αποτυχαινω με το εκει.
Εχει η πολη μας τα δοντια της να προσέχεις τι ονειρευεσαι.

σε μια αλλη σελιδα εγραφε  o οδηγος :

Ερμηνευαμε εκεινο το αγνωστο απογευμα
λεγοντας καλα λογια για τους περαστικους διαβατες
Γουλια-γουλια και με αξιοπρεπεια
καταπιναμε μικρα ποτηρακια με φαρμακι
που οι γειτονες  εδω γυρω μας κερνουσανε
Να παει το παλιαμπελο,να τσουλησει το ποδηλατο
να προστεθει λιγη ζωη χαμογελο-σφυριγμα πρωινο-
γελιο – βολτες με ποδηλατο στη γειτονια.

Να κανουμε το εδω ομορφο να μην απλως ονειρευομαστε το εκει.

Και πού ειναι αυτο το περιφημο εκει;

ελα να μπουμε σε μια φυσαλιδα του εδω να κανουμε χαρα εδω στο εδω

και ν αγαπιομαστε εδω.

Περαστε περαστικοι  διαβατες μου
περαστε τυχεροι που συναντηθηκαμε
περαστε και οπωσδηποτε θ αγαπηθουμε .

Αθήνα συνεχεια

Αυτό που δινεις το εχω στην τσεπη και θελω ακομα να σε ακολουθώ  στις βολτες σου ,γιγαντοαφισσα το ρεζιλικι μου, που νομιζεις ότι κανεις δεν σε ξερει, ακουμπαω, ακουω τι σκεφτεσαι και χαμογελαω που γινεσαι σαν μεγαλο φωτισμενο καραβι ,ευθραυστη παπια ,ευαλωτο πουλακι που το πυροβολώ με  το χαμογελο μου,σφυριζουν μουσικες , τα πρωινα σου νιβονται τα προσωπα,στην ερημο των εραστων σου.

Πολη μαρσιπος πολη μητρα πολη λυκος και πολη δοντια και πολη ακριβως όπως εισαι ακριβως όπως σε ξερω πολη εκει που δεν ημουν πολη που κρυφομιλας πολη που μεγαλωνεις όταν φευγω και σε βρισκω αλλιωτικη κάθε νυχτα που επιστρεφω.πολη που ζητειται στις λιστες των εξαφανισθεντων,οι θανατοι οι θανατοι στα υπνοδωματια αυγατευουν ,τα πιατα σπανε στο πεζοδρομιο θρυψαλα και  θρυψαλα.εβγα εξω εβγα εξω ,μην τρεμεις μην με αποπαιρνεις και μη με φοβασαι,ελα στο δρομο τη νυχτα ελα μην κρυβεσαι στα σκοτεινα μπαλκονια της βουλγαροκτονου ζοωδοχου  κλεφτων αρματωλων μαρκου ευγενικου ευγενιου κυριλου δαφνομηλη κλεομένους ,μεθώνης πρασινη πορτα,με την ταβερνα που πεθανε.και τον Αποστολο –φιλο που παραπεσε στην ταρατσα με τα βασανιστηρια.

Δικτυο δευτερολεπτων ,σαν βουνα  δευτεροπεπτων ,μητρικων επιθυμιων, δηλαδη θα με ρωτησεις , από επιθυμιες γενηθηκαμε?? Από επιθυμιες βυζαξαμε,από επιθυμιεςμας, μιας βραδυας γιασεμιά και   πηραμε φωτια και πορευομαστε, επιθυμιεςσαν πέστροφες στις καμπυλες τις γωνιες της λιμνης, των μπαλκονιων,επιθυμιες φυλακισμενες στα ρετιρέ σαν ελαφια  , αρνουνται να περπατησουν γυμνες στο δρομο .

Στα μονοπατια της πολης κυκλοφορουν Οφεις ,Βοες ,κτήνη, Κύλινδροι του  χρονου,σαλιωμενοι,εγωπαθεις,καταπινουν χρονο ,ακοη και φοβο καταπινουν ,τρεφονται με την ευφραδεια σου ,καταπινουν οφθαλμους κι ότι είναι πολυτιμο  να μη μεινεις νηστικος σ αυτή την πολη

Να μη μεινεις κοιμισμενος, να προλαβεις να πεταχτειςαπ’το το σκοτεινο της στηθος που  ακουμπαω  το κεφαλι και κοιμαμαι,μη κοιταξεις καθρεφτη, οι γειτονες δεν βγαινουν πια εξω ,δεν εμφανιζονται στη γειτονια εδώ και χρονια.

Εσυ θα επιστρεφεις από τα ταξιδι του μελιτος και το ταξιδι των τοκετων σου και το ταξιδι των γενεθλιων των παιδιών με τις τουρτες και τα κερακια .

Θα επιστρεφεις  να πεις στην πόλη και στη γειτονια : κοιταξτε το εκανα το χρεος μου, εδώ ειμαι κι εγω,

και τι να δεις,

θa με θυμηθεις, δεν θα με βρεις ,

θα εχω φυγει κατά  την Αρκτο ,δεν θα με αναγνωρισεις,

θα ειμαι άλλος ενας που αφησε τα ρουχα του στην κρεμαστρα κι εφυγε,

δεν γυρισε,

μια νύχτα , με την πολη εκεινη, την  Κίρκη  αγκαζε,Σταθμός Λαρισης ,ταχεία νυχτερινή,θα μεινω ξαγρυπνος ,θ’ αναπαυτώ καλυτερα.

Τα δέντρα

Σήμερα όλα τα δέντρα είναι εδώ.. κοντά μου.. στη σιωπή

δε βρίσκουν λόγια

βαθαίνουν τις ρίζες και ψηλώνουν

πλέκουν φυλλώματα και υποφέρουν

δεν γνωρίζουν τίποτα για τους ανθρώπους

μόνο σκάβουν φωλιές και ζουν ανάμεσά μας

σε δοχεία άδεια… που κρύβουν την αλήθεια

σπαταλώντας στο πέρασμα του χρόνου τα μικρά τους μυστικά..

 Δεν έχουν φωνή .. τίποτα δεν μπορεί ν’ ακουστεί

μήτε ένα τους παράπονο που να σκορπίσει τη γαλήνη…

απόκρυφες οι ψυχές τους δεν μπορούν να ταξιδέψουν

αγαπούν τη δροσερή γη.. στέκουν όρθια.. περήφανα

σαν ψηλά κατάρτια  που χορεύουν με τον άνεμο

κι’ οι δρόμοι πίσω τους σκοτεινοί

γεμάτοι μικροψέματα  συμπόνιας…

 Θέλω πάλι να σας συναντήσω

στη λήθη μιας ανοησίας .. πριν την ανατολή

περπατώντας αργά στη παγωνιά της γνώσης

με όλα εκείνα που ξεπεράσαμε σαν τρέλα

χειρότεροι από επιπόλαιοι

να γυρίσουμε πάλι πίσω

εκεί στο σιωπηλό δάσος που βρίσκεται  ο δικός μας θεός

εκείνος που γνωρίζει το φόβο και τον αψηφάει

που μπορεί να αγαπάει και να ελπίζει… να συναντήσει

την ομορφιά της ζωής σ’ ένα χαμόγελο

που αναζητά και περιμένει..  το δικό σου..

Η αλήθεια..

Η αλήθεια χωρίς πρόσωπο 

δείχνει τη δύση

ποιος την θέλει;

καλύτερα τυφλή

να βλέπει τον κόσμο

ηλιόλουστο χωρίς σκιές να ελπίζει… 

τις γειτονιές με χρώματα

να φωσφορίζουν

μικρές αυταπάτες

τραγούδια του έρωτα…

 Η αλήθεια μακρινή έχει χαθεί

ποιος τη θέλει;

αγάπησα βαθειά

εκεί που υπάρχω

στον άνεμο της σιωπής

στης θύμησης τις μυρουδιές

στα αδιέξοδα

που αναπνέω ακόμα

εκεί που ανθίζουν αθόρυβα 

οι πέτρες 

τους ήχους της βροχής…

  Η αλήθεια με τρομάζει

ποιος τη θέλει;

καλύτερα  το φως

της αντανάκλασης

να λάμπει η αγάπη ανέμελη

να χαίρεται τη λύτρωση

τη νύχτα να λευκαίνει

να στροβιλίζεται στο φως

ανώφελα να μεγαλώνει

δέντρα κι’ αστέρια

στις αυλές…  

 Η αλήθεια ολόξανθη

στην αγκαλιά μου μένει   

δεν έχει άλλη μοίρα

ηλιογέννητη

βρίσκει τη δύναμη να με νικά

φεύγω και τρέχω

γλυκά τις νύχτες με ξεπερνά

πίσω μου αφήνει

εσπερινούς, χαρταετούς

γιορτές απέραντες

δρόμους και  σκόνη…

 Η αλήθεια ακατάλυτη

λησμονημένη…

γέρνει ο χρόνος … πλήθυνε

τα σώματα βαραίνει

χρωματιστά χιλιάδες παραμύθια

με κυκλώνουν

αντίκρυ στους αιώνες ανασαίνουν

ακούω τα λόγια  που σωπαίνουν…

ήταν μια φορά κι’ ένα καιρό

μια λάμψη

που έψαχνε να βρει το φώς…

 

 

 

 

 

 

Ενας βάτραχος μια νύχτα που βρέχει (Αθήνα 4η συνέχεια)

H Αθήνα που δεν της καίγεται  καρφί.

Δεν της καίγεται καρφί που είμαι απών ,που λείπω ,δεν την απαρτίζω

Δεν είμαι εδώ.

Βρέχει  φυσάει  λίγο κι όλας

Ανοιχτά  παράθυρα στο σπίτι  ήμουν του κυρίου Τάσου.

Έξω . Στο δρόμο  νυχτώνει  σε λίγο θ ανάψουνε τα φώτα

Περνούν αγκαλιασμένα  ζευγάρια

κοιταζονται στα ματια τίποτα  δεν βλεπουν τίποτα μονο κοιταζονται στα ματια

θα γδερνουν την μικρη τους  μοναξια  ,

θα τρωνε χοτ-ντογκ το ξημερωμα,θα φιλιούνται και θα ξαναφιλιούνται

διαφημίσεις,  χρωματιστά  φώτα θα λούζουν τα μαλλιά των κοριτσιών

θα είναι κατάμονα στο φως ,

λείπω απ ‘την πόλη ,

έξω βρέχει , ένας βάτραχος  πότε κρύβεται ,πότε χοροπηδάει στο πεζοδρόμιο.

Είναι η οδός Λιοσίων

ένας βάτραχος  ψάχνει  συμπονετική  καρδιά να τον φιλήσει,

να χαϊδέψει την ψυχή του,

ψάχνει να φάει αγάπη και στοργή ,σαλιωμένες υγρασία ανθρώπινη

ψάχνει τσάρκες στο ερημικό του πουθενά

πεινάει γι αγάπη

για νέα ζωή

πεινάει για θαύμα

πεινάει για χαμόγελα και χορούς αλλιώτικους

Πεινάει να τον φιλήσει μια πριγκίπισσα,

πεινάει  ζωή να δανειστεί  σ αυτήν την πόλη.

Θέλω να ξανάρθω να συντονιστώ, να την αγαπήσω να την ερωτευτώ και να ξεμωραθώ

να την κουβαλήσω  στην πλάτη μου

να καλπάσω τον ρυθμό  της, μαζί της να ουρλιάξω

να λιώνει η καρδιά της το  βράδυ

να ξεροψήνονται τ απογεύματα της.

Ας λένε οι ρεκλάμες της πόλης  πως πάει μ’άλλον πως αγαπάει  άλλον ,

να σβήσω το πρόσωπο μου να ζωγραφίσει  άλλο

να πεταχτώ έξω κουτσά στραβά. Έξω.

τι να κάνω που να πάω?

Συνεχίστε τους έρωτες και τα φιλιά

Να  μαζέψω   σκουπιδάκια   απ τις αγάπες που τ’αφήνετε να πέφτουν κάτω

Αν  τύχει μια μέρα και  με δεις , με λυπηθείς

μου δώσεις  το φιλί σου ,

ξέρω πως έχεις τα μυστικά, τις ξώβεργες ,τα  κρυφά περάσματα  και τις λαχτάρες ,την ζωντανή ζωή  ,

ξέρω πως τρεμουλιάζεις πως ανάβουν φλόγες τα μάτια ,

τα πόδια σου τριάντα  πόντους  ανεβαίνουν  απ’το  δάπεδο

θέλω να ΄ρθώ,ν’ακουσω τα υπερηχητικά σου κύματα

τους άλυτους κόμπους να χαϊδέψω, να δω τους μάγους σου και τους τυφλούς προφήτες .

Να σημαδέψεις  την ανάσα μου.

Στην ιερή  σου τσιμεντένια πέτρα τον θυμό μου να προσφέρω.

τα παιδιά

Δε θα φωνάξω, ποτέ πια!

Θα κάτσω δίπλα, ήσυχα

στο δρόμο που ξεκίνησα

στην αυλή των θαυμάτων

και δίπλα μου ο Χόλντεν Κ.

και θα του πω αν παίζει

«τι σόι παιχνίδι ειν’ αυτό;»

Θα παίξουμε με τις σκιές

στο τρύπιο παντελόνι μας

που στα διαλλείματα τους

θα τρέχουνε τα τραίνα μας

κι’ εμείς θα περιμένουμε

με του επιταφίου οσμές

στο κόκκινο πεζούλι

να έρθει το δικό μας

Ξωπίσω μας θα τρέχουνε

πάλι κορίτσια για να δουν

τον όμορφο αστροναύτη

να φτάνει με το τραίνο του,

το βράδυ να τον πάρουνε

στο φτωχό πλυσταριό τους.

Τους ήρωες μας θα ‘χουνε

σκοτώσει επιτέλους

στο σκοπευτήριο το πρωί

ή στη Σάντα Λουτσία

κι εμείς

απελπισμένοι κι’ ήρεμοι

θ’ αγγίζουμε το δάχτυλο

σαν στα σημάδια των καρφιών

στα ιδρωμένα χείλια τους

πίσω απ’ τ’ αυτί των κοριτσιών

Και θα βουτάμε ολόγυμνοι

στη θάλασσα με το Λεωνή

χωρίς καθόλου μνήμη

σα να ‘ρθαμε απ’ τον πόλεμο

με πόθο ανεκπλήρωτο

και χτύπο στους κροτάφους

Το βράδυ όταν τελειώσουμε

θα βρούμε το κουράγιο

να ψάξουμε στις τσέπες μας

το χοχλιδάκι εκείνο

με πάθος να χορέψουμε

σαν να ’χανε όλα γίνει

όποτε κι όπως έπρεπε

κι’ εμείς σα να μπορέσαμε

ότι ήταν δυνατόν

Δε θα μετρήσουμε ποτέ

αν χάσαμε στο δρόμο

τους φίλους που δε φτάσαμε

και τις τρελές αγάπες

τις τραγικές ελλείψεις μας

τα σχέδια τα χαμένα

Θα ‘μαστε πάλι απ’ τη μεριά

που είναι οι τελευταίοι

το δρόμο να μας δείχνουνε

πάντα οι χειρότεροι μας

Και θα ναι όλα όμορφα,

όμορφα και χαμένα

το μέλλον ανεκπλήρωτο

και βέβαιη η ήττα

πένθιμη πατρίδα…

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Χαλάσματα , ουρλιάσματα

και εμπαιγμός

απελπισία… όμορφη δυστυχία

ένοχοι, υπαίτιοι και φοβισμένοι…

θλιμμένοι…

όλα ανελέητα συναρπαστικά

γάζες και ποδοπατήματα πένθιμα

σκιές και ψέματα… αγώνας για την σωτηρία

εκποίηση και αφθονία…

η άρνηση, η λύτρωση… νεκρώσιμη…

χαρμόσυνη ακολουθία

η ανθρώπινη βλακεία… 

άφωνη, χαμηλόφωνη…

αγιάζει αλυσόδετη, μετέωρη, ενοχική

γονατισμένη ,δουλική, παλλόμενη από οργή…

απορημένη… 

μεγάλη τύχη…  ελεεινή

ρέμπελη χρεοκοπημένη λογική

μακραίωνη,  δοξαστική

μύθοι… στη λάμψη του καθρέφτη

οι θρήνοι, το πένθος, ο σκοπός

νυν υπέρ πάντων θάνατος αργός…

αγώνας για την σωτηρία

όμορφη δυστυχία…

δευτέρα παρουσία

Όταν αλλόφρονας κοίταξα πάνω απ’ τη πλάτη μου

σας είδα να μαζεύετε τα τελευταία κουρέλια

που έκρυβαν τα εφηβικά κορμιά που χάθηκαν

ακολουθώντας τα ηλίθια σχέδια σας

Ήταν λέει ιδιοκτησία σας

καταδικασμένη ν’ αποταμιευθεί

στιγματισμένη απ τις εκκρίσεις του μυαλού σας

κι εσείς ψελλίζοντας την αποφορά σας

του φόβου σας ιδιοκτήτες, χαρήκατε

Παίρνοντας κουράγιο απ’ τη συνενοχή σας

ουρλιάξατε βρωμίζοντας τις λέξεις μας με σάλια.

Είναι δικά σας λέει όλα αυτά.

Η ζωή μας, εκείνο το γλυκό απόγευμα

δυο αληθινές κουβέντες στον ίσκιο του δέντρου

το ζεστό καλοκαίρι, η συντροφική μας αγάπη

το κορίτσι που περιμένει στην άκρη του δρόμου

χαλασμένο παιχνίδι, ο αυριανός έρωτας

Τα πόδια μου βάρυναν από τη σήψη των λαθών μου

και με χέρια που κάποτε θα μπορούσαν

μάζεψα το φριχτό σκυλί κοντά μου

κι άφησα το παιδί ήσυχο

να παίξει στη γωνιά του ήλιου

γιατί ίσως αύριο να είναι η ώρα

Aθήνα τριτη συνέχεια

1. Σκονισμενα τετραγωνα σπιτακια της Αθηνας τεταγωνα ασπρα ,γκρίζα και τετραγωνα
2. οι σκυλοι παραμενουν αταραχοι τις παρασκευες
3. οι αφρικανοι στρώνουν τα σεντονια τους τις παρασκευες
4. τα γιαπιά σιωπηλα ατελειωτα τις νυχτες
5. τα κουρασμενα βηματα ,συγκεχυμενη κρυφη χαρα ,
6. μεταφερομενη ματαιωση,
7. ανασαινω κοντα στο τζαμι
8. μια γατα κυνηγαει ό,τι δεν θα βρει
9. μπορει να βρεξει το απογευμα
10. καθεσαι μονη στο παγκακι με την βαλιτσα παραδιπλα περιμενοντας τους γηραιους κυριους να αιστανθουν συμπονια
11. τεντωνεις τα ποδια καθισμενη στις κοκκινες καρεκλες του σταθμου
12. κοιτας αφηρημενα τα κιτρινα γοβακια σου περιμενεις το μετρό
13. η Μελινα κρατωντας ένα μπουκετο κιτρινα λουλουδια χαιρεταει καπου μακρυα και χαμογελαει μητρικα
14. σταση Ακροπολη
15. βιαζονται να φτασουν στον προορισμο τους πριν είναι αργα
16. δροσερές γυναικες που μοιαζουν με κλεψυδρα
17. αρχαια σπασμενα πυθαρια σταση συγγρου-φιξ
18. ο γατος μου λαγοκοιμοτανε τα απογευματα κι εβλεπε τα πιο χαριτωμενα ονειρα ,ασημενια χρωματιστα ασπρομαυρος εκεινος
19. οι κεραιες ατελειωτες με φοντο τα συννεφα,η ταρατσα ,εκει πανω παιζεται ένα κομματι του δραματος
20. ένας ποδηλατης γλιστραει την ασφαλτο και δεν ακουει την πολη
21. ιλιγγιωδης χανεται
22. ωραία θα ηταν τα καλοκαιρια να κοιμομασταν εξω στις βεραντες στις ταρατσες
23. να καναμε αστεια προτου κοιμηθουμε
24. να γελαμε κοιταζοντας την κοιλια του ουρανου
25. να κοιμομαστε εξω τα βραδια
26. μονη τρεχει στο βρεγμενο πεζοδρομιο
27. βιαζεται να φτασει στη σκονισμένη γειτονιά της
28. ένα παιδι -αγιος ζωγραφισμενος στον τοιχο
29. ευκαιριακοι χορευτες σαλτιμπαγκοι στα φαναρια
30. ευκαιριακοι χορευτες καθρεφτιζονται στα σκοτεινα μας σεντονια
31. ευαγγελιζονται λυσεις και ματζουνια δια πασα δυσκολία
32. Οδος Ευαγγελιστρίας, βγαζουν καπελλο στις πεποιθησεις του κοινου.
33. Στο βαγονι του μετρο
34. σκεφτικοι ,κουρασμενοι αμηχανοι απλησιαστοι παραπονεμενοι βασανισμενοι ατιθασοι ,μοναχικοι,
35. κλεφτές ματιες αδιαφοροι
36. οι μικρες παριζιανες Αμελι
37. τσαχπινικα εγωπαθή βλεματα εφοδιασμενα με πλαγια στοργη.
38. ειμαστε μονοι στο μετρο ειμαστε αμιλητοι στο μετρο δεν πιανουμε κουβεντες στο μετρο δεν γελαμε στο μετρο δεν χαμοιγελαμε σε αγνωστους στο μετρο
39. μοιραζει η πολη τραπουλοχαρτα απελπισιας στην εξοδο ,πλατεία Καλογήρων ,δεν καλοκοιταμε στο μετρο, βαριεστημενοι στο μετρο
40. δεν αγαπαμε τους ξένους στο μετρο,συνοφρυωμενοι αθηναιοι στο μετρο
41. βγαλε με μια φωτογραφια να εχουμε να θυμομαστε
42. να παμε βολτα και στην πλακα
43. παμε βολτα στο περιστερι,παμε βολτα στο περαμα
44. παμε βολτα στην πισω αυλη
45. στην σκουριασμενη στρογγυλή σκαλα στην ταρατσα παιζεται παιχνιδι
46. Ενας μπαμπας στην πειραιως με το παπακι του πισω η κορη τον κραταει σφιχτα
47. σφιγγεται η λυπημενη κορη,θελει η ζωη χαρα,θελει η κουραση χαρα
48.Ν α στεκομαι κατω απ το φωτισμενο φαναρι του δρομου ,να σου αγοραζω κιτρινα λουλουδακια,να προσπερναμε τα σκουπιδια στους δρομους να κοιταμε την ακροπολη
49. Από μακρυα να γελασουμε,η φωτογραφια του γαμου της ,το βλέμμα του σκυλου,η γιαγια συνοφρυωμένη
50. ένα μαγκικο μουστακι που γερασε και ασπρισε
51. πες το μου άλλη μια φορα μπας και το πιστεψω
52. τα καφενεια ,οι δρομοι που αλλαξοπίστησαν
53. τα κεντρα οι πλατειες δεν ξερουν τ΄ονομα μας
54. κατάμονος με εγωπαθεις χορευτες
55. ιδιοτελή πρόσφορα
56. Κοτσυφας κλεισμενος σε κλουβι,καφενειο στη Λιοσιων
57. παρασκευη κόβεται ραγίζει ο ουρανος εδώ
58. αναμεσα στα λαθη μας
59. στα ατεχνα αστεια και τα παπατζιλικια μας
60. Οποιος βρει το ραγισμα διπλασιαζει το ποσον
61. η γιαγια μου πουλουσε παλια ρουχα στα παραμυθια
62. η πολη μου ζηταει να τη θυμαμαι
63. τα μπαλωμένα παραμυθια που μου διηγεισαι καθομαι κι ακουω
64. Κουνάει την ουρά της
65. Δες την ,ακουσε την, πιαστην
66. προσεχε,προσεξε, χαιδεψε την, μη σου φύγει